\documentclass[12pt]{article}
\usepackage{a4wide}
\usepackage[polish]{babel}
\usepackage{polski}
\usepackage[latin2]{inputenc}
\begin{document}
\begin{verbatim}
Stefan Sokołowski

ZAD.1:
Pokarm duchowy dla bohaterów utworu Platona ,,Uczta'' stanowi miłość
wiodąca ku prawdzie i pięknu.

ZAD.2:
Przywołanie ,,Uczty'' Platona otwiera rozważanie o miłości.

ZAD.3:
TEZA: Człowiek ma zdolność i potrzebę nadawania swoim funkcjom
biologicznym i fizjologicznym sensu symbolicznego.
PRZYKŁAD 1: Obiad rodzinny ma charakter spotkania potęgującego więź.
PRZYKŁAD 2: Uczty weselne, stypy i obiady świąteczne wymagają takich
lub innych rytuałów.

ZAD.4:
Można ofiarować własne życie i w takich wypadkach trudno się doszukać
biologicznych przyczyn.
Miłość jest spotęgowaniem nas samych, którego zwykle się nie docenia.

ZAD.5:
A: personifikacja, apostrofa, wyliczenie
B:
+----------------+-------------------------------------------------
|     ŚRODEK     | JEGO ROLA
+----------------+-------------------------------------------------
| personifikacja | przypisanie miłości działań charakterystycznych
|                | dla zakochanych ludzi
+----------------+-------------------------------------------------
| apostrofa      |
+----------------+-------------------------------------------------
| wyliczenie     | stworzenie wrażenia, że miłość jest barwna i
|                | różnorodna
+----------------+-------------------------------------------------

ZAD.6:
Sformułowania: ,,właśnie'', ,,chciałoby się powiedzieć'', ,,wiemy
dobrze'' w zdaniach z akapitu 3 przekonują czytelnika, że tezy tekstu
są powszechnie podzielane przez ogół ludzi.

ZAD.7:
A: Zdaniem biologa miłość rodzi i umacnia społeczne więzi. Właśnie
przez macierzyństwo i ojcostwo miłość buduje podstawowe społeczne
tkanki, bez których nasz gatunek by nie przeżył.
B: Zdaniem księdza-poety istotą miłości jest, żeby zdążyć się zakochać
przed śmiercią. 
C: Zdaniem filozofa-etyka w miłości chodzi o radość z czyjegoś
istnienia.

ZAD.8:
+---+---+
| 1 | B |
+---+---+
| 2 | A |
+---+---+
| 3 | D |
+---+---+

ZAD.9: D

ZAD.10:
1 OS.L.POJ.:
Czasowniki takie występują w akapicie 4 wyłącznie w trzecim
zdaniu (patrzę, widzę).  Stosując je, autorka przekazała swoje
własne wrażenie z kontaktów z ludźmi.  Zastosowała pierwszą osobę
liczby pojedynczej dla podkreślenia, że to jest tylko jej
osobisty, skrajnie ponury obraz rzeczywistości.
1 OS.L.MN.:
Takimi czasownikami wypełniona jest cała reszta akapitu 4.  Zostały
zastosowane w celu zasugerowania czytelnikowi, że pesymizm autorki
jest uzasadniony i że ,,my wszyscy'' nie lubimy, gotowi jesteśmy
wietrzyć zdrady, opancerzamy się, traktujemy innych jak wrogów itd.

ZAD.11:
W epilogu utworu patetycznego grają zwykle surmy -- to zdanie jest
takim właśnie głosem surmy, wznoszącym czytelnika na szczyt patosu.

ZAD.12:
Zgodnie z poglądami autorki wyrażonymi w podsumowaniu tekstu
prawdziwa miłość jest taka trudna i jest jej tak mało dlatego, że
wymaga niemałego wysiłku.

ZAD.13:
1. 1 i 2
2. 3
3. 4 i 5



WYPRACOWANIE na temat nr 2
(bo pisanie o żołnierzach jest poniżej mojej godności)

    ,,Wesele'' Wyspiańskiego jest utworem wielowątkowym.  Przeplatają
się w nim jak w muzyce wielogłosowej różne linie melodyczne.  Czasem
łączą się tak, że trudno jest oddzielić jedne od drugich, czasem się
rozchodzą.  W omawianym fragmencie ,,Wesela'' na pierwszym planie
brzmi głos Poety, a wtóruje mu drugoplanowy głos Gospodarza.  Poeta
jest ,,chmurny, durny'' i uniwersalny, Gospodarz jest przyziemny i
polski.
    Wymarzony dramat Poety ma być ,,groźny, szumny, posuwisty [...]
jęk i zgrzyt, i wichrów świsty'', przy tym pełen miłości,
jednocześnie wesoły i smutny.  W tym marzeniu wielokrotnie
pojawia się średniowieczny rycerz w zbroi -- nawiązanie do
ulubionego bohatera romantyków.  Należy przy tym pamiętać, że dla
postaci Wyspiańskiego romantyzm jest już nurtem dawno
przebrzmiałym, prawie archaicznym.  Takie nawiązanie Poety do
dawnych tematów i form można interpretować jako głębokie
osadzenie w historii i legendzie (może zresztą bardziej w
legendzie niż w historii) narodowej, albo jako niemogącą się
nigdy zrealizować tęsknotę za odwiecznym marzeniem o poezji
poruszającej góry.  Potężna poezja jest jak króliczek, za którym
się goni, ale którego nie da się złapać.
    Ale w marzeniu Poety odzywa się nie tylko przeszłość.  W ,,Weselu''
inteligent z miasta żeni się z chłopką, co ma znaczenie prawie
manifestu ideowego.  W wymarzonym dramacie Poety występuje oprócz
,,osmętniałego pana z zamczyska'' również ,,lud prosty, rubaszny''.
To już nie jest romantyzm, to już jest znacznie nowsze poszukiwanie
sensu w prostocie.
    Sądy o Polakach zajmują uwagę raczej Gospodarza niż Poety ,,u nas
wszystko dramatyczne, w wielkiej skali, niebotyczne -- a jak taki
heros jęknie, to po całej Polsce jęczy, to po wszystkich borach
szumi, to po wszystkich górach brzęczy, ale kto tam to zrozumi''.
Gospodarz przyznaje, że i jemu, i nam wszystkim (ma na myśli
Polaków) gra w duszy wielki dramat z marzeń Poety, ale
jednocześnie stara się ten dramat sprowadzić na ziemię, do orki,
siewu i mielenia.
    W końcu omawianego fragmentu dwa wątki, Poety i Gospodarza,
zbiegają się w unisono:
Poeta: ,,w oczach naszych chłop urasta do potęgi króla Piasta!''
Gospodarz: a bo chłop i ma coś z Piasta [...] chłop potęgą jest i
basta.''
\end{verbatim}
\end{document}